به گزارش خبرنگار ایران پزشک، ایرج حریرچی، قائم مقام وزارت بهداشت، درمان و آموزش پزشکی در این برنامه گفت: الان حدود 7/1 تخت به ازای هر 1000 جمعیت داریم که کف معقول 6/2 به ازی هر 1000 نفر جمعیت است. 57 درصد تختهای موجود بیمارستانی ما فرسوده است. در بازه زمانی که 115 هزار تخت جدید برای جایگزینی تختهای فرسوده نیاز داریم، محاسبات دقیق به قیمت امروز نشان میدهد در حدود 86 هزار و 200 میلیارد تومان اعتبار نیاز داریم.
حریرچی افزود: طی سالهای اخیر متوسط اعتبارات عمرانی وزارت بهداشت کمتر از 1000 میلیارد تومان بوده است.
وی دلیل این موضوع را اینطور بیان کرد: طبق فرموده مقام معظم رهبری که تاکید کردند موضوع سلامت باید اولویت اول کشور باشد، متاسفانه در دولتهای گذشته و طی 5 دهه اخیر، حوزه سلامت با نگاه خاصی خصوصا در حوزه درمان به آن پرداخت شده است. کمبودهای چند دههای با اقدامات یکی دو ساله جبران نمیشود.
حریرچی به همایش ملی فرصتهای سرمایهگذاری در حوزه سلامت هم اشاره کرد و گفت: بستههایی را با اعتبارات دولتی برای رفع این کمبودها و افزایش جزیی این امکانات فراهم میکنیم. نیاز داریم که هم سرمایهگذاری داخلی را وارد کنیم و هم پاسخی به سرمایهگذاری خارجی بدهیم که از محیط امن سرمایهگذاری استقبال کنند. مثلا امروز 2 هیئت فرانسوی و آلمانی در سطح معاون وزیر در وزارت بهداشت حضور داشتند.
قائم مقام وزیر بهداشت در پاسخ به این سوال که آیا خارجیها میخواهند سرمایهگذاری کنند یا تجهیزات وارد کنند، گفت: مدلی که مورد نظر ما است، مبتنی بر سرمایهگذاری و بهرهبرداری است. وقتی کسی از کشور دیگری میآید تمایل دارد، تجهیزات کشور خود را در صورت برآورده کردن استانداردهای ما وارد کند. قراردادهای اخیر ما هم مبنی بر این است که خارجیها بهرهبرداری کنند و ما از آنها خرید خدمت کنیم.
حریرچی افزود: خط قرمز دولت و وزارت بهداشت این است که خدمات را مطابق استطاعت مردم تعیین کنیم، اما مابهتفاوت قیمت تمام شده که متضمن سودی است که سرمایه را متمایل به وارد حوزه شدن کند با همکاری کارشناسان اقتصادی محاسبه شده و سود مناسب پیشبینی شده است. در مناطق محروم هم اگر سود به میزان کافی نشود، مابهتفاوت را دولت تامین خواهد کرد.
در ادامه این برنامه وحید عابدینزاده، مدیرعامل بیمارستان خصوصی کیان روی خط تلفنی آمد و در رابطه با موضوع برنامه گفت: پزشکی و درمان در ایران تنها حرفهای است که تابع 2 وزارتخانه میباشد. درآمد ما را وزارت بهداشت تامین میکند و هزینههای ما را وزارت کار تامین میکند که این 2 وزارتخانه هیچ هماهنگی و تفاهمی با هم ندارند و هیچ برنامهریزی در این زمینه انجام نشده است.
عابدینزاده افزود: حقوق ما که چیزی حدود 70 درصد هزینه بیمارستان است توسط وزارت کار تعیین میشود. مسئله بیمه یک مسئله جدا است که به جای خود قابلیت بحث دارد. به عنوان مثال با 50 میلیون تومان میشود دستگاه آندوسکوپی خرید و با 500 میلیون هم میشود خرید، اما کیفیت این دو دستگاه متفاوت است. تعرفهای که توسط وزارتخانه تعیین شده برای هر دو دستگاه یکی است. تاکنون سرمایهگذار فقط پزشکان بودهاند. مثلا در تهران، بیمارستانی پیدا نمیشود که یک نفر غیر پزشک، کلی یا جزیی، مالک بیمارستان باشد. بیش از 90 درصد بیمارستانهای تهران ضررده هستند. طی 30 تا 40 سال اخیر هیچ بیمارستانی سود سهم پرداخت نکرده است.
در ادامه داوود دانش جعفری، مشاور عالی وزیر بهداشت گفت: اگر شرایط سرمایهگذاری در بیمارستانهای خصوصی بد بود، این همه استقبال نمیشود و این همه مجوز بیمارستان، خرید و فروش نمیشد. در حال حاضر حداقل تا 25 درصد سهم تختهای کشور متعلق به بخش خصوصی است و همه اینها با بازده نسبتا بالایی در حال کار هستند. انحصاری در بخش بیمارستانهای خصوصی وجود دارد و از قدیم رسم بوده که سرمایهگذاری منحصر به پزشکان بوده است. یعنی پزشکان گارد را باز نکردهاند که غیرپزشکان هم وارد شوند. سرمایهگذاری در بیمارستانهای خصوصی دلیلی ندارد منحصر به پزشک باشد. منابع مالی بین همه اقشار گسترده است. داریم شرایطی را به وجود میآوریم که غیرپزشکان هم در این زمینه سرمایهگذاری کنند.
وحید عابدینزاده نیز اظهار کرد: چیزی حدود 40 سال قبل، خیلی از بیمارستانهای تهران سرمایهگذار غیرپزشک داشتند. به تدریج به دلیل اینکه سود سهام بر نمیداشتند، سهام خود را فروختند و رفتند. من پزشک کارم این است که جایی درست کنم تا بتوانم در آنجا کار کنم. اگر درمان در بخش خصوصی سودآور بود، افرادی که در اقتصاد موفق هستند جایی میساختند و در آن کار میکردند.
ایرج حریرچی، قائم مقام وزیر بهداشت در ادامه گفت: در حال حاضر در خصوص بیمارستانهای خصوصی و در شهر تهران و اکثر شهرهای کشور، همکاران پزشک به صف هستند که تختهای موجود را افزایش دهند اما با توجه به معیارهای سطحبندی به آنها مجوز داده نمیشود. سود سرمایه را با سود اشتغال و سود فعالیت پزشک مخلوط میکنند، اما در حسابداری جدا میکنند. این سودها با هم و تواما است. معتقدیم پزشکان باهوش هستند، اما در رشته خودشان. یعنی سرمایهگذار خوبی نیستند. در بیمارستانهای خصوصی، میزان پرداخت دستمزد به همه تقریبا 60 درصد بخش دولتی با تعرفه بالاتری است که دریافت میشود. در بیمارستانهای خصوصی باید افراد اقتصاددانی که میتوانند سرویس بهتری به پزشکان بدهند را وارد کنیم.
داوود دانش جعفری در ادامه اظهار کرد: الان بیمارستانهای خصوصی داریم که زیر سطح اشغال 60 درصد کار میکنند. معنای آن این است که حتما درآمدی وجود دارد. میخواهیم رویه این موضوع که سرمایهگذاران باید پزشک باشند را تغییر دهیم تا هر کسی که سرمایه مالی دارد بتواند سرمایهگذاری کند. روال بیمارستانداری در بخش خصوصی به جای اینکه حالت سهامی باشد که یک عده سهامدار باشند و یک عده بهرهبردار، سیستم تختمحوری بوده است. در مقاطعی دستمزد یا پرداختی که مریض داشته است، پرداختی به پزشک و بیمارستان از هم جدا میشده است. مثلا پزشک دستمزد خود را از بیمار طلب میکرده و دستمزد بیمارستان را باید جدا پرداخت میکردند. این روشها نیاز به اصلاح دارند.
وحید عابدینزاده، مدیرعامل بیمارستان خصوصی کیان با اشاره به این موضوع که هیچ قانونی در قوانین وزارت بهداشت و ثبت شرکتها نداریم که غیرپزشک حق ندارد سهامدار یک بیمارستان باشد، گفت: واقعیت این است که بیمارستان و مراکز درمانی که آب و برق و تلفن را باید با هزینه تجاری پرداخت کنند، دولت چه امکانات و کمکی در اختیار آنها قرار داده است.
ایرج حریرچی در ادامه به وضعیت اشغال تختهای بیمارستانی اشاره کرد و گفت: در وضعیت فعلی، اکثر بیمارستانها با اشغال تخت بالای 80 درصد کار میکنند که این یعنی بحران! ما گزینهای جز توسعه امکانات بهداشتی و درمانی با تغییر سنی جمعیت و افزایش بیماریهای غیر واگیر نداریم. هیچ گزینهای هم روی میز نیست که اگر مردم مریض شوند، نیازی به امکانات داشته باشند و ما ارائه نکنیم. در سیاستهای کلی سلامت تاکید شده که بودجه باید از میانگین منطقه بالاتر باشد. با این محاسبات در اقتصاد کلان، تختهای جدید را میتوانیم پوشش دهیم. الان شرکت الغدیر که وابسته به وزارت دفاع است دارد برای سه مرکز جامع سرطان سرمایهگذاری میکند. هم سرمایهگذاری لازم است و هم به کسانی که با اصول سرمایهگذاری آشنا هستند.
داوود دانش جعفری نیز به مصوبه مهرماه 94 دولت مبنی بر امکان خرید خدمت از بخش خصوصی اشاره کرد و گفت: یک بیمارستان میتواند سرمایهگذاری کند اما خدماتش به قیمت دولتی باشد و یک مابهتفاوتی را دولت پرداخت کند. مثلا چنین بیمارستانی در قزوین شروع به کار کرده است که هم در جراحی و هم هتلینگ از دولت دریافت میکند. بیمارستان موظف است همه بیمهها را با نرخ دولتی پذیرش کند. این کار هم برای دولت و هم برای بخش خصوصی مقرون به صرفه است. سرمایهگذاری بخش خصوصی در هر بخش محدود به این نمیشود که حتما بهرهبرداری هم کند. حتی بیمارستان دولتی را یک نفر از بخش خصوصی میتواند بسازد و باز به دولت بفروشد.
پایان پیام/
خبرنگار: امیر پروسنان